Het einde van het seizoen lonkt. De datum voor de eindejaarsafsluiting is zelfs al in de agenda gezet. Voor de benji’s betekent dat: toernooien!

Na het succes van vorig seizoen besloten we ook dit jaar weer af te reizen naar Wageningen voor het Bevrijdingsdagtoernooi. Op voorhand leek het team aan de krappe kant, maar toen Sam geblesseerd raakte tijdens het schooltoernooi bleek dat we zonder reserve(s) ons in het strijdgewoel zouden gaan wagen. Met twee weken geen rugby op de kalender door vakantie besloten we op de zaterdag voor het toernooi nog een korte prep-training te doen en stelden we vast dat we er klaar voor zouden zijn.

Rugby Club Wageningen had alle voorbereidingen genomen om er een prachtig toernooi van te maken en had de Wageningse Berg zelfs met zon overgoten. Twee luchtkussens, een hamburgertentje en waterglijbaan van de helling maakten het feest compleet en toen moesten de wedstrijden nog starten.

Gekeken naar de poule indeling wisten we dat ons een berg rugby te wachten zou staan met RC Eemland & RC Wageningen als onbekenden en natuurlijk onze vrienden van de Haagsche (waar kom je ze niet tegen?). In het zonnetje stonden we het strijdplan in elkaar te zetten toen Julien helaas moest afhaken met pijn aan zijn nek: verkeerd gelegen en de EHBO was onverbiddelijk. Toen waren we nog maar met zeven gemotiveerde krachten. Een mooie mix van eerste- en tweedejaars benji’s. Hoe nu verder? Daar hadden we na het ontsteken van het bevrijdingsvuur en enkele toespraken nog een uur de tijd voor.

Onze eerste tegenstander RC Eemland vaardigde met collegiale groet drie spelers af zodat we ook nog wat wisselspelers hadden en zo kwam een mooi team op de mat dat uiteindelijk ook won. Dit herhaalde zich tegen Wageningen Paars ook en zo zagen we ons na de lunch terug op plek twee in de poule achter HRC1 (evenveel punten maar een slechter saldo) wat ook onze laatste tegenstander in de poule zou zijn. Een wedstrijd waarin bepaald zou worden wie de finale tegen de nummer 1 van poule 2 zou spele.

We wisten op voorhand dat ons een stevige pot te wachten stond want HRC biedt altijd stevig partij. Ook van hen kregen we twee leenspelers om ons te helpen echter kwam de samenwerking niet zo goed uit de verf als gehoopt en we keken met rust al tegen een behoorlijke achterstand aan. Hulp werd ons geboden door RC Eemland. Er was aan hun kant een speler die zich spontaan kwam melden om met ons mee te spelen en met hem vonden we snel de klik. Het spel ging met sprongen vooruit en we boden serieuze tegenstand. Helaas hadden we in de eerste helft al veel van onze krachten verloren waardoor we niet verder kwamen dan één try. Maar onze eer was gered.

Na de partij tegen HRC moesten de emoties er even uit en hadden we de taak om ons weer op te laden voor de strijd om plek 3-4 tegen Wassenaar Warriors. Een beetje onze angstgegner. Afgelopen seizoen vier keer tegen gespeeld en vier keer niet te veel in te brengen gehad. Hoe het kwam? Ze spelen goed georganiseerd en fel op de bal. Een verdienste van hen. De sfeer is er ook naar maar ach niet iedereen kan zo gezellig rugby spelen als RCD! Helaas hadden we aan de partij tegen HRC ook wat pijntjes overgehouden dus richtten we ons weer tot onze nieuwe vrienden van RC Eemland. Ze hadden net gespeeld voor plek 5-6 en er waren er nog wel drie die met RCD mee wilden doen, want die spelen leuk. Mooi!

Tja, en dan moet je met herpakte trots en lege tank de Warriors partij geven. We hebben ons kranig geweerd maar zij waren frisser en hadden meer wissels. Eerlijk is eerlijk: we verloren het op intensiteit en een beetje op organisatie. Dus plek 4 was voor ons en de sportiviteitsprijs voor RC Eemland (meer dan verdiend).

Wat een mooie dag, waarin we echt mooi rugby hebben laten zien en dat ook hoorden van de mensen langs de lijn. We speelden georganiseerd, gingen voor elkaar door het vuur, tackelden, ruckten en scoorden soms tries van wereldniveau (meerdere fases en de hele breedte van het veld werd gebruikt). Zelfs onze leenspelers deden vol overgave mee en vonden het echt leuk bij RCD. Natuurlijk hadden we graag meer gewild, maar we waren tevreden met de medaille en de vierde plaats. Na afloop hebben we het uitgebreid gevierd op het springkussen.

Met de ervaring van vandaag hebben we de twee bekende beachtoernooien en het Domstad- en Ardenne-toernooi nog in de agenda staan. Dus nog vier mooie toernooien voor de boeg!

Jeroen van Diesen