BERICHT UIT PAKISTAN (juli 1992)
Allereerst gefeliciteerd met de kampioenschappen. Een suggestie voor het 25-jarig bestaan van de club, een trip naar Pakistan. Hier in Lahore zijn we hard bezig met de oprichting van een Pakistaan-Amerikaans-Nederlands- Britse rugby club. Sinds het verlaten van Delft ben ik een half jaar in Yemen geweest en twee jaar in Indonesië. Ik zit al weer een jaar in Pakistan.
Sinds Indonesië heb ik weinig meer van me laten horen, terwijl Delft ’74 (Sorry, RC Delft) toch altijd een warm plekje draagt in mijn hart. In Indonesië heb ik niet veel kunnen rugbyen. Er werd touch rugby gespeeld, maar dat ligt mij niet. Een keer toch geprobeerd. Toen ik een waarschuwing kreeg voor te ruw spel (tackelen), ben ik er maar mee opgehouden.
Hier in Pakistan heeft het wel een tijd geduurd, voordat ik een opening zag. Maar na zes maanden was er toch wel iets dat mogelijkheden gaf. Ik telde een Wageninger, een Welshman en een Amerikaan. Vooral de Amerikaan, genaamd Carl McCormack was erg enthousiast. Hij heeft een aantal andere Amerikanen zover kunnen krijgen de beginselen van het rugby te leren. Het veld waarop we spelen, is het veld van het Amerikaanse consulaat te Lahore. Er groeit enig dor gras op en het is keihard. Verder hebben we nog een rugbybal kunnen bemachtigen. Kosten rugbybal, zonder afdingen: fl 10,-, met afdingen: fl 5,-. We zijn gaan oefenen dinsdags en vrijdags (vrijdag en zaterdag zijn hier de vrije dagen).
Na twee maanden oefenen hebben we ons zelf uitgenodigd bij de boys in Islamabad. De drie bovengenoemde spelers, mijzelf, vier beginnelingen, twee jonge Schotten (op vakantie in Lahore) en twee US marine-guys vormden ons team. In Islamabad zouden we nog versterking krijgen van wat andere spelers.
Het verdedigen ging goed. Onze aanval was erg powerful. De twee jonge Schotse broers zorgden ervoor dat de bal goed in de linie kwam en een van de big marine-guys zorgde voor de vuurkracht. De forwards gaven zich voluit in de scrum en zorgden dat de boys van Islamabad er niet door kwamen. Flankers en achtste man zaten direct op de tegenstander. Toch vreemd dat we verloren van Islamabad. Volgende keer beter. ledereen had toch wel het gevoel dat we lekker gespeeld hadden. Vooral voor de beginnelingen was het een hele ervaring. Pech voor Carl McCormack die al na twintig seconden, tijdens de eerste scrum, het veld moest verlaten. Pijn in de knie.
Na Islamabad hebben we een aantal enthousiaste Pakistani erbij gekregen. Een aantal van deze Pakistani hebben jaren in de UK gewoond en gespeeld. De anderen zijn evenzeer enthousiast. Hopelijk hebben we een volledig team bijelkaar, voordat we weer tegen Islamabad gaan spelen (22 mei).
Paul Dukker, Rambo
Helaas hebben we nooit meer iets van Rambo vernomen (red. 2025)
