Achteraf bleek de referee oordopjes in te hebben. Een gewaarschuwd ref moet wel eens doof zijn, vertelde hij mij na de wedstrijd in de kantine onder het wederzijds genot van een glaasje fris. Daar gingen we dan. Zaterdag 4 november verzamelen op Station Delft. Onze eerste Evergreens wedstrijd van dit seizoen tegen Estec uit Noordwijk. We gingen met de bus, door Toon geregeld, omdat nachtblindheid bij de wat oudere rugbyspeler veel voorkomt.

Na een voorspoedige reis kwamen we in Noordwijk aan, alwaar zich nog enkele buitendelftenaars bij ons voegden: Matthé, Bob, Joost en Jillis. We waren nu compleet: 20 Evergreens onder aanvoering van captain Henk (de vader van Mikel, alleen gemener kijkend) betraden het veld. Kies de juiste noppen, mannen, was zijn verstandige advies. Ja, zelfs door m’n oordoppen heen, verzekerde hij mij. Z’n blik bleek verrast. Ik riep kleine Dave, Toine (van Imre) en Rob de Roo even bij me. Ja ja, knikte de grijze, wijze ref meewarig. Hij bestelde nog snel twee frisjes. Zijn ze weg? In één teug gooiden we ons frisje achterover en de ref bestelde er nog twee. Ik was er aan toe, wat een confrontatie.

Onze tegenstanders waren internationaal, de meesten Fransen of Engelsen en een enkele Spanjaard of Hollander. Wij hadden Peter Sluimers. En Los Chaos. Onder aanvoering van Ad, met zang van Matthé, Gitaar Joost en The Only Sax Piet van Drongelen. Zingen en dansen. Ouderwets en dus gezellig. En dan de supporters, Hedy met haar twee leuke grietjes, Marijke (hup opa…), Kirsten met haar Tony en Marjolein, die de reserves, allemaal jonkies, in toom moest houden. “Och ik ben Frans gewend.”

Toen zat Toon al achter de rooie port. Ja maar, zoveel commentaar, het is ook mijn hobby, begon hij weer. Hé, weer een kan fris, vijf liter voor maar 16 gulden, een gezond financieel beleid! Het werd natuurlijk steeds gezelliger: Ron de B met in iedere hand vier glaasjes fris, lange Dick danste dat het een lust was, Hans v.d. V probeerde de pijn in z’n rug te verdrinken, Willem en Ed Rood liepen polonaise en tussen André en Auke bloeide wat en Bob, Bob zat in een hoek en zag dat het goed was.

Ja maar, tussen praten en praten is een groot verschil, begon hij weer. Peter, neem jij het even over hier …………. Guus werd met de bus voor de deur afgezet, meer kan ik me echt niet herinneren.

 Schrijver onbekend

 ——————

Dear Mirjam,

Re: Estec v Evergreens on 4th November

Well, the weather turned out just fine, the pitch was in good shape, we both had full teams, the girls did a good job with the cooking and the lady behind the bar turned up on time. All these aspects contributed to a day to remember, a day we all enjoyed very much. However, the biggest contribution to this memorable day came from a group of men in green and white strip, the Evergreens, and it is the purpose of this letter just to record, on behalf of the Estec RFC, our sincere thanks to this venerable group of REAL rugby players.

Rugby in the Netherlands has come a long way in a relatively short time. However, perhaps the one thing which is still noticeable by its absence is the lack of attention to the “third half” and the traditional, but quite harmless, sing-song. I have been associated with rugby in your country for more than 20 years now and I have only come across one club who really had a repertoire of suitable songs and who knew how to perform them. Strangely enough this was another Delft club: the Old Tigers, sadly I believe no longer exist. The good news is that even this great team has now been surpassed, by the musical skills of the Evergreens.

I have recently been trying to encourage another famous Dutch club (not much further than spitting distance from Delft) to get into the spirit of the sing-song. Apart from a few exceptions it is proving difficult at the moment. It would seem that the mentality is more focussed to winning games and sponsors etc. What is forgotten is that a club can build on reputations other than being top of some league or other. A team who can put on an aprés-match performance either home or away, the like of which Estec witnessed last weekend, can only be considered as priceless ambassadors for their club, a point some club committees may need reminding about.

Estec has not recorded a victory for some time now and I am told we actually won (just) last weekend. However, I, like the rest of the team, can hardly recall the game itself. What we do remember is being thoroughly beaten in the “third half”; such beatings can never be too many. The ability of the Evergreens to involve all nationalities, e.g. the Spaniards with La Bamba, the Froggies with Alouette, the Brits and the Irish, was a commendable performance. I wonder if this might encourage our own cosmopolitan bunch to have a second training night – for singing!

It was a pleasure for us to meet the Evergreens. They have the right attitude to all three halves and are a credit to the game of rugby. They will always find a welcome at Estec, and we hope to have the opportunity to meet up with them again. Please convey our thanks and appreciation to all Evergreens.

Yours sincerely,

Keith Derbyshire