Zo’n twintig man sterk gingen we naar Engeland. De bakermat van rugby en grote glazen. We lieten tegen negen uur het station achter ons en vertrokken per luxe touringcar met dito chauffeur richting Hoek van Holland. Na de boot verkend te hebben ging bijna iedereen naar dezelfde bar om de tactiek en de triptruien te bepraten. Enkele jongedames probeerden nog om een Hollander aan de haak te slaan, maar niemand liet zich verleiden en toen het bedtijd was ging iedereen lekker slapen terwijl sommigen zich nog even door Rinus lieten instoppen.
De volgende ochtend doorzocht de douane de hele bus maar de hond kon niets vinden. Eenmaal toegelaten haalde de bus Joost en mij bij een of andere uitgang op omdat wij de boot nog enigszins gedesoriënteerd verlaten hadden. De reis naar Chester duurde lang maar dat kon de pret niet drukken. Er werden wel een paar mensen met terugwerkende kracht zeeziek. Ton had een boek met bekende en minder bekende Hollandse liedjes meegenomen wat gretig gelezen werd en toen het zingen begon, ter hoogte van Birmingham, prima van pas kwam. Als de teksten wat al te braaf waren werd gewoon geïmproviseerd totdat ze passender waren.
Aangekomen in het hotel werden de kamers verdeeld en betrokken alhoewel er geen tijd was voor een dutje want we moesten door naar Northwich om daar de eerste wedstrijd te spelen. De buschauffeur bracht ons vrijwel direct naar de verkeerde kant (een gewoonte bleek later) maar een rugbyer zag de bus en reed ongeveer 20 minuten voor ons uit naar het veld.
Northwich R.F.C. is vorig jaar op trip naar de Bassets en onze club geweest en ons schildje hangt er recht boven de bar. We speelden een harde wedstrijd tegen onze gastheren en verloren met een puntje of twintig. Het laatste kwartiertje zette Northwich voor de tweede maal vijf nieuwe spelers in en dat brak ons, samen met de knieblessure van Rinus, op en af.
De derde helft was leuk en vooral gezellig. De helft van hun jongens liep in oude triptruien die ze vorig jaar in Delft buit hadden gemaakt en velen wilden ook nu weer van alles ruilen om de back-to-the-roots-truien te dragen. Na gezang, barbecue en bier verlieten we het clubhuis waarna de ene helft naar het hotel ging en de andere naar een disco. Daar overkwam me trouwens nog wat grappigs. Ook ik had een shirt geruild en liep dus in de kleuren van de plaatselijke rugbyclub. Een wonderschoon meisje, helemaal mijn type, waartegen ik begon te brabbelen viel toen geïrriteerd uit: “Doe toch niet zo interessant met dat achterlijke accent, ik zie toch dat je uit de buurt komt. “Nooit meer terug gezien.
De volgende dag werd Chester doorlopen, souvenirs gekocht en daarvoor door de echte mannen ook nog ontbeten. In de middag natuurlijk weer een rugbywedstrijd, tegen Chester R.F.C. ditmaal. We moesten spelen op een veld waar in de winter waarschijnlijk geskied wordt. Zo scheef dat er in de line-out niet eens gesprongen hoefde te worden. Overigens speelden we ook alsof we ski’s aanhadden en werden we op eenvoudige wijze verslagen door een wakker bijna-veteranen team. Na de wedstrijd met zijn allen in bad, Grolsch uitdelen in de kantine, whisky terugkrijgen en natuurlijk weer tot diep in de nacht feest, feest, feest. Prima.
De volgende ochtend kwam iedereen weer vroeg en fit uit de veren om de reis naar het plaatsje Rugby, u weet wel, waar William Webb Ellis als eerste een bal opraapte en keihard naar de kroeg rende, vol goede moed te beginnen. We vonden de club vlot en bezochten eveneens het veldje waar het allemaal voor het eerst gebeurd is, en menigeen pinkte bij de gedachte daaraan een traantje weg. Het rugbymuseum was helaas gesloten, maar de McDonalds niet en na een Schotse lunch daar was iedereen klaar voor de wedstrijd tegen het in 1991 door de Goderozo jeugd verslagen St Andrews.
Bij aankomst in hun clubhuis vielen direct de roze klompen boven de kassa op, maar nee. Harry was er niet. We speelden een goede wedstrijd tegen deze blauw gestreepte club. Toen we na een 10-0 achterstand tot 10-8 terugkwamen werd de wedstrijd grimmiger en na nog een try van ons behoorlijk agressief. Een stel slordigheden van ons was echter voldoende om de Engelsen uit te laten lopen wat de wedstrijdsfeer overigens wel ten goede kwam. We verloren dus uiteindelijk wel maar verlieten niet ontevreden het veld.
In de kantine was het behoorlijk rustig totdat hun captains vrouw zich begon uit te kleden. Hij voorkwam het hoogtepunt overigens zodat iedereen zingend de bus in ging en er op de boot met zeebenen uit. Varend naar Nederland vierden we Tons verjaardag uitbundig met de nodige champagne en wat er daarna allemaal gebeurd is, is me door alle bubbeltjes niet helemaal duidelijk meer. Wel dat we een hartstikke leuke trip gehad hebben met opvallende prestaties van Joost, Jean-Paul en Ronald. Rest me nog de organisatoren te bedanken. Bij deze.
Grtz Zeno
