Geschrokken. Niet boos, wel teleurgesteld. Dat waren mijn eerste vaderlijke indrukken na de gigantisch spannende wedstrijd op Nieuwjaarsdag 1994. De match waar JONG uitblonk door gebrek aan respect voor OUD en de tradities die onze club zo kenmerken. Gelukkig maakte de derde helft, wederom voortreffelijk verzorgd door Toon en zijn collega’s, alles weer goed. Als geen ander weet Toon dat onze clubliefde door de maag gaat. Hij weet wat traditie is. Zonder zijn inspanningen was het niet zo snel weer goed gekomen tussen OUD en JONG. Toon en je hele team, bedankt! Jullie klinkende nieuwjaarsreceptie, met de inspirerende ondersteuning van een wel zeer goed ingespeeld LOS CHAOS, bracht weer harmonie in de club.
Het puberale gedonder begon namelijk al vroeg. Zonder enige gêne bleek een van onze jongere oogappels volledig total loss op perron 0 in R’dam ingesloten te zijn en moesten enkele oudere sterspelers de kick off missen om hem aldaar met een vaderlijke babbel uit handen van de Hermandad te redden. Voeg daar nog bij de zorg die OUD had om andere JONG-talenten niet te veel te kwetsen [sommige waren met hun hoofd al bij de wedstrijd van JONG ORANJE tegen OUD ORANJE en andere zouden wel eens het zelfvertrouwen kunnen verliezen bij het ongenadig pak slaag dat OUD eigenlijk in petto voor ze had] en het moge duidelijk zijn: alles erop wees dat OUD TEGEN JONG ’94 letterlijk en figuurlijk beheerst zou worden door een generatiekloof. Gelukkig deden Casper [1e helft] en Ellis [2e] wat van hen verwacht werd en lieten zij een schitterend staaltje van hun traditionele fluiten zien met het noodzakelijke respect voor hun JONGE tegenstanders.
Dan nu de wedstrijd zelf. Door het afgedwongen later verschijnen van enkele spelers van OUD (zie boven] beleefde Michel zijn entree bij ouderen. De OUDJES – altijd dorstig en wetend hoe het hoort – gaven hun aanwinst meteen een kans. Hij scoorde dan ook de eerste try van de wedstrijd, maar (daar heb je het al!] verzuimde vanwege deze overrompelende ervaring later om dit feit na afloop op traditionele wijze met OUD te vieren. Wie overigens wel geheel volgens de traditie herkenbaar bleef was Toni v.d. Pas. Op zijn onnavolgbare «hop like a frog, fast as a blast» wijze sloot hij zijn jaarlijkse run over het hele veld af met een welverdiende tegentry voor JONG. Ook tijdens de pauze bleef Toni herkenbaar op zoek naar een volgende score!
Duidelijke afwijkingen van onze herkenbare code waren echter te constateren bij Marcel en Frank. Want hoewel heel OUD aan de goede kant van Franks gehoorinrichting toch duidelijk uitnodigende kreten slaakte om zich aan de rechterkant van het veld te laten slopen, meende ook jongeheer v.d. Zwaan een try te moeten scoren door helemaal naar de linkerhoek van het veld te lopen. Geen greintje respect dus! Net als bij Marcel die, hoewel hij volgens heel OUD duidelijk buiten de lijnen liep, verzuimde om te kappen en te draaien om vervolgens te wachten tot Casper alsnog besloot te vlaggen. En wij maar denken dat voetballers de hele tijd naar de scheidsrechter kijken. Eenmaal op gang gekomen wachtte Marcel dus ook niet tot Warren en Rob besloten hadden wie van OUD de eer mocht hebben om dat ventje te tackelen. Hij drukte zonder enig respect of gevoel voor historisch verantwoord overleg zijn try. Nee, respect moet uitgaan naar Casper, die zich in alle andere gevallen uiterst bekwaam van zin taak als vlaggenist kweet: bij twijfel voordeel voor OUD. Ook al was die er soms niet.
Duidelijk geïnspireerd door Marcels laffe misbruik van een overlegsituatie nam ook Obbe Winkels ditmaal zijn goedkope toevlucht tot een snelle penalty. In het tumult dat daarna ontstond was niet te zien wie er van JONG uiteindelijk over zijn lange benen struikelde en nog een try voor JONG scoorde. De maat was hiermee toch wel vol voor OUD. Men liet niet met zich sollen. Hier moest gecorrigeerd worden!
Met de stand 13-20 niet duidelijk zichtbaar [ook weer zo iets…] op het scorebord en nog een goed kwartier te spelen liet OUD de poppetjes dansen. JONG kwam er niet meer aan te pas en sidderde. Toine verliet het team van OUD om vast het bier te regelen en verschafte zo gastspeler Warren van Gouda de gelegenheid zijn bijdrage te leveren aan deze inmiddels wel zinderend spannende match. In de laatste minuut geschiedde wat geschieden moest: Warren maakte een wereldtry voor OUD en, terwijl zijn teamgenoten zich reeds gingen formeren voor het erepoortje, bracht hij met zijn conversie de stand in het zo noodzakelijke evenwicht. Einduitslag 20-20.
1 januari 1994 op Sportpark Biesland, een nieuwjaarsdag om bij stil te staan.
Rob de Roo, januari ’94
