De dag begon goed met een groen weitje (een unicum in de huidige witte wereld) en nog blauwe spelers van de avond tevoren. Hoewel dat laatste alleen voor de jonkies gold. De ‘cut’ lag bij bouwjaar ’75, dus ook oude helden als Obbe en Sil mochten met Oud meedoen.

Vooraf werd er al gebluft door Jong, die stelden dat ze die ouwe mannen wel even van het veld zouden vegen, waarover later meer. Ondertussen waren Frans en Pino not impressed en antwoordden dat ze het met z’n tweeën ook wel af konden. Dat maakte zoveel indruk dat er prompt 30 jonkies gebeld werden die uit groot Delft aan kwamen racen om de arme jongeren te helpen. Helaas stelde Oud daar maar een paar wissels tegenover. Het leek wel een dameshockeywedstrijd zo vaak als er gewisseld werd aan de kant van Jong.

Voor mij persoonlijk was het een herkenbare wedstrijd: na 1 min een dikke lip, na 5 min een gat in m’n kin en na een half uur een schoen in m’n rug (wie zou dat nou gedaan hebben). Ondertussen werd de eerste try door Oud gedrukt, wat tevens de laatste keer was dat ze voor stonden. Het ging goed met al die veertigers en sommige vijftigers, maar de laatste sprint was vaak voor Jong, hoewel die na een actie meestal direct naar de lijn sprintte om gewisseld te worden.

Ondertussen laaiden de emoties zo hoog op dat er zelfs een gele kaart uitgedeeld werd aan wie-zou-dat-nou-gedaan-hebben door de ref, Rob de Roo. In de tweede helft werd het een echte wedstrijd en kregen de Oudjes meer grip op het spel, o.a. in scrum en line-out. Maar toch stalen de jonkies de punten.

Jan Greeve stal de show als scrum-half na 20 jaar (naar eigen zeggen) niet gespeeld te hebben. Obbe en Sil waren noodzakelijk als noodrem en als support voor de aanval. Stef met bijna-baard kreeg vleugels in de 2e helft en na vele charges loon naar werken. Ton ging er weer ouderwets tegenaan, net als vroeger: onverslijtbaar en sterk, ook tegen zijn zoon, met andere kids en moeders langs de lijn. Ook Kees speelde een unieke wedstrijd, namelijk tegen z’n beide zoons. Een echte rugbyfamilie, want ma heeft vroeger ook gespeeld.

Onder de douche kon je na afloop de skidmarks tellen, het zal wel door de zoons bezorgd zijn. Het werd donker en nog kouder, het veld begon te bevriezen en de mensen langs de kant ook, dus was het tijd voor het einde. Een mooi einde: niemand echt gewond, veel mooi spel, veel spelers, veel toeschouwers en het mooiste kwam na afloop: de 3e helft.

De paar Evergreens die niet meer wilden of konden spelen hadden zich al opgewarmd in de kantine om de band vast warm te spelen. Daar werd het erg druk en gezellig. Een korte speech, zoals het hoort, van de voorzitter (al een tijdje geen Winkels meer aan het woord). Daarna brak het lawaai en bacchanaal los: Los Chaos met bier. Het feestje eindigde met afpilsen in het hulp-clubhuis in de stad, waarna ik na vele omzwervingen uiteindelijk thuis in Rotterdam belandde: kon de weg niet meer vinden, weet niet hoe dat kwam. Maar zal zeker de weg naar RCD nog wel een keer weten te vinden.

Iedereen die oud genoeg is (35+) en aangestoken is door het fraaie spel van de afgelopen wedstrijd en onder de indruk van de Evergreens mag zich bij mij aanmelden. Gaan we er in het voorjaar nog een keer tegenaan.

Pino