Verzamelen op Schiphol. Dat is nog eens wat. Bij de boardingterminals een luxe trip trainingstop ontvangen en dan nog snel even een belastingvrij biertje vatten. Casper links in het vliegtuig, Peter S. rechts en daar gingen we, regelrecht (laat dat maar aan de chauffeurs over) naar Dublin. Op het vliegveld van Dublin gebeurde iets vreselijks, Harm werd onmiddellijk gekidnapped door een Ierse groupie. Gelukkig noteerde zijn broer Albert haar signalement, evenals de rest van de trip, nauwkeurig. De bus stond er al en in no-time reden we naar het hotel. Gezellig was het daar. Ton, Mirjam en de minder spraakzame Ilie zaten er al en iedereen was blij elkaar en de goedgevulde glazen Guinness te zien. Het werd een lange nacht en even leken er ook Ierse vrouwen in het spel. Pino’s nieuwsgierige vraag of de ene dame misschien een zakkenrolster was deed iedereen echter realiseren dat het al laat was en met veel moeite kregen we zelfs Harry in bed.

Vroeg in de morgen genoten we van een echt lers ontbijtje met Hans-worst, vol-Daan en niet te vergeten koffie-Dick. ledereen ging Dublin bekijken waar de St. Patrick Day met veel hoempa pa gevierd werd. Je probeerde je niet af te laten leiden want ’s middags stond immers de eerste wedstrijd op het programma. Tegen Ashbourne. Een leuk stadje met dito optocht. De wedstrijd verloren we net. Omdat we zo’n leuke derde helft hadden, weet ik nog weinig van die wedstrijd. Van die derde helft weet ik trouwens ook bijna niets meer. Maar het was erg leuk en we hebben mooi gezongen.

In het volgende stadje, Westport, waren twee wedstrijden gepland. Niemand in de bus deed een oog dicht, behalve Hans H. die af en toe 5 minuutjes dispensatie nam, want we wisten allemaal dat iedereen aan de bak moest. Helaas werden de wedstrijden afgelast. We zijn toen lekker naar het strand gegaan en hebben daar wat onderling gespeeld. Hans S. en lange Dick hebben samen de Atlantische Ocean een lesje geleerd. Inmiddels had Matthe zijn zus zich bij ons gevoegd wat de feestvreugde slechts vergrootte. In een café in de stad was nog wel een darttoernooitje voor ons georganiseerd waarin wij onder andere Harm het Drentse Kanon ingezet hebben. Helaas kon ook hij ons niet van een nederlaag behoeden, wellicht had hij zijn kruit al verschoten. De nacht was lang, de hotelbar bleef open en onder het genot van een whisky’tje knapperde het hardvuur allengs prachtig.

Killarny is een mooi toeristisch stadje en zou voor ons twee dagen de thuisbasis worden. Verdeeld over twee hotels in de hoofdstraat bereidden we ons voor op de te komen wedstrijden. Killarny versloeg ons. Ondanks bij vlagen briljant spel van Obbe. Om op het veld te komen moesten we eerst door een weide vol koeien baggeren. Dat was ook wel eens leuk voor de jongen(s) uit de stad. De derde helft was in een café. Daar hadden ze onze zojuist gespeelde wedstrijd op video en werd er nog een dolle boel van gemaakt.

De laatste wedstrijden waren tegen Trallee. De jonkies verloren en verdomd Obbe scoorde weer. De heer K. Friedrich was een verrassende eerste center en verder tenten. Hans H. dronk een koetsiersglaasje leeg, en een Ier eronder, die daarmee de wedstrijd verloor. Het ereplakkaat lag er de volgende dag nog. De nacht eindigde in hotelbar Mac Sweeny’s.

Zondag 20 maart. Eindelijk een ochtend uitslapen. Voor sommigen een reden om cultureel te doen, voor anderen om nieuwe moed in te slapen. Na een goede lunch (D.J. echter, liet z’n forelletje al vrij snel weer zwemmen op het natte veld) moest er weer aangetreden worden tegen liefst twee teams. Ook de oude lullen hadden dit keer geen excuus. Gelukkig was er versterking uit Killarney meegekomen. Dit compenseerde weer de driekwartlijn die geheel uit derderij’ers bestond (Hans S., Pino, André en Erik L.). Zij deden hun naam eer aan en vingen op het lemen veld in de stromende regen bijna geen bal. De wedstrijd werd bijna 90 minuten op eigen helft gespeeld, de winst werd sportief en beleefd als we zijn, aan de gastheren geschonken (10-7). Ook de ouderen kenden deze beleefdheid (19-15). Gelukkig (?) scoorde Peter S., anders hadden we tot in lengte van dagen moeten horen dat Obbe alle punten op Ierse bodem (tries en kicks) heeft gescoord.

Erna was iedereen doornat en ijskoud, maar enkele G.’s en liederen later was de sfeer aardig opgewarmd. Zo warm dat Pino meende middels een Lion’s Hunt de kleren van enkele onfortuinlijke ‘soldaten’ te moeten uitpraten. Dit bleek iets unieks ongehoords te zijn in een zwaar katholiek land als Ierland. Zes, nee vijf, stoere Ierse rugbyers in hun blote kont. Hun zuiderburen hebben hier aanzienlijk minder moeite mee. De bootrace werd al bij nr. 2 verloren (Hans S. (niet) op slag). Het kostelijke vocht werd verder rijkelijk vermorst. Dit werd voortgezet in de disco van Killarney. Daar leefden de “ouderen”, Willem W., Martin en enkele anderen zich uit op de dansvloer. Pino probeerde meisjes te imponeren met een heuse house klompendans. Dit lukte zo goed dat hij zonder klompen en groen-wit hes op z’n sokken terug mocht naar het hotel. Wel werd er samen met Erik en Hans H. een nachtelijke citytour gemaakt in de kofferbak van een snelle Japanner. Deze eindigde in de bar van Mac Sweeny, waar Leo ondertussen liet zien hoe het wel moest… Harry liet met schorre stem het clublied wel 4 keer aanheffen, zonder zelf mee te zingen. Dit alles eindigde om ?????????

Maandag 21 maart. Het reveille was om 7 uur ’s ochtends, en werkelijk de bus reed maar een half uur te laat weg. Toine en Casper werden achtergelaten in Killarney, omdat ze hun barrekening niet hadden voldaan. Het werd een erg lange dag in de bus waarbij iedereen z’n (vermeende) heldendaden met schorre stem probeerde te vertellen, maar de verhalen sneuvelden in een ongekende tripwind, gevolg van 3 dagen Guinness misbruik. De penetratiegraad was zo volmaakt dat zelfs een spuitbus “Essence of Nature” er niet tegen op kon. Van de mooie stad Limerick werd slechts de supermarkt bezocht om nog snel wat kadootjes in te slaan, om het thuisfront goedgunstig te stemmen. In Dublin werd een leuk restaurant bezocht voor de laatste lunch op Ierse bodem, de laatste pounds werden in bier omgezet. De familie Ton werd uitgezwaaid, het dappere drietal nam de lange weg via Engeland als onderdeel van hun wereldreis. Beachbum Ton had wat plastische chirurgie in z’n gezicht ondergaan, door de Ierse tegenstanders die kennelijk vonden dat hij er te goed uitzag. Ilie had waarschijnlijk nog de beste conditie na deze 5 dagen. Op de luchthaven bleef ook Harm achter, binnenkort zal hij z’n laatste enkele reis Holland-lerland kopen en genieten van de sociale dienst in Dublin. ‘Big Frank’, de humorvolle buschauffeur werd bedankt met een handvol kleingeld. Het restje besteeg met besmeurde triphesjes, hese stemmen en vermoeide ledematen het vliegtuig. Harry meende nog een speech te moeten houden in het vliegtuig, vanwege verregaande stemontbinding verstond gelukkig bijna niemand er wat van. De tripcontrollers werden bedankt met mooie plaatjesboeken van het groene eiland.

Het was een fantastische lustrumtrip…. De achterblijvers zullen inmiddels wel jaloers gemaakt zijn met de mooie verhalen. Ik had een weekje in een rustig hutje op de hei nodig om hiervan te bekomen.

Pino

P.S. Bij voorbaat excuses voor alle niet vermelde sterke (on)ware tripstories.