Uiteindelijk gingen we vrijdagmiddag 5 april met 25 man richting België. John, de buschauffeur bleek een type die prima bij ons gezelschap paste. Na lang aandringen gaf ie toe ook op stap geweest te zijn met Nieuwegein en DSRC. Dit laatste heeft hem natuurlijk wel in z’n fooi gescheeld. De grote gangmaker in de bus was Toni. De reis ging erg voorspoedig en we waren dan ook al snel in Leuven.

De madam van hotel ‘Industrie’ was Delft (Evergreens 1989) nog niet vergeten. Guus maakte toen furore door direct achter de bar te springen en ons allemaal van bier te voorzien. We hadden echter weinig tijd, na ons geïnstalleerd te hebben gingen we direct naar Brussel. Dick verzocht ons uit te kijken naar een witte olifant aan de rechterkant van de weg. Als we die zagen dan waren we te ver gereden en als we een roze zagen dan waren we te ver heen. Later bleek het veld kilometers verder te liggen (achter een witte olifant).

Tijdens de wedstrijd werd al snel duidelijk dat Delft, die (bijna) alleen over voorwaartsen beschikte, een bijzonder moeilijke wedstrijd tegemoet ging. De Britten sneden op volle snelheid door onze defensie. In het begin kon onze scrum het krachtsvertoon van onze gastheren nog enigszins binnen de perken houden, maar later was het dweilen met de kraan open. Dat de uitslag desondanks maar 58 – 4 werd, kan toegeschreven worden aan tot het laatst fanatiek tackelen van onze jongens. De 3-de helft werd echter door Delft gewonnen. Volgens Andy (jawel, onze oud-captain) was er al bijna een jaar niet meer gezongen. De Britten hadden een heuse Pavarotti in hun midden.

Na een karige maaltijd en droog gezongen kelen trokken we weer naar Leuven. Het nachtleven van Leuven is iets gedifferentieerder dan in Delft. Tot in de vroege late uurtjes kon je Delftenaren tegenkomen in de binnenstad.

Op zaterdag was er helaas geen, wedstrijd. Democratisch (Dick) werd beslist dat we naar Brussel gingen. Ik waande me af en toe in Delft. Als je lekker je pintje zat te drinken en naar buiten keek dan kwamen er weer bekenden voorbij. Toen we om twaalf uur ‘s-nachts uit Brussel vertrokken was iedereen verzadigd met drank en eten. Ook deze nacht werd Leuven weer onveilig gemaakt door Delftenaren.

Op zondag was het eindelijk zover dat we onze vrienden uit Leuven weer terugzagen. Tot ver in de tweede helft stond Delft achter maar de eindstand werd toch winnend afgesloten met 14-20. Na de wedstrijd volgde nog een gezellig samenzijn met (heel) veel Belgisch bier en pizza. Om 8 uur werd de reis naar Delft ingezet en konden de trofeeën onder de stoelen vandaan gehaald worden. Afgesproken werd dat we volgend jaar naar de Border-area zouden gaan (grensgebied van Engeland en Schotland) en zoveel mogelijk clubs gaan opzoeken die al in Delft geweest zijn.

Casper Krebbers