Opstelling: Frans Rijkers (1/7; mentale ondersteuning Marjolein), Koppe van de Meer (2), Willem Wortel (3), Ed Roodhuijzen (4), Piet van Drongelen (5), Toine Schreuder (6), Dave Tunstall (7/1; mentale ondersteuning van Lilian), Jilles van Meeteren (8, mentaal gesteund door de hele familie), Rob Niezen (9), Ad Winkels (10), Marten Vente (11), Tony van de Pas (12: mentale ondersteuning van neef Joost de Beus), Dave Campden (13), Rob de Roo (15). Medische verzorging Peter Planken, foerage Toon Smink en Bram Hunnego, professional touch-judge Casper Krebbers.
Om 13:15 uur gaf scheidsrechter Easton, een voormalig Engelse county referee, het sein voor de aftrap. Delft ging furieus van start. Het duurde 7 minuten voordat Estec voor het eerst op de kant van Delft kwam. De scrum had het in het begin nog wel moeilijk, maar gaandeweg de wedstrijd werd dit probleem opgelost. In de 13e minuut werd een perfecte driekwart aanval door Tony van de Pas verzilverd met een try (0-5). Rob de Roo (onvolprezen organisator van wedstrijden tegen Estec) converteerde zonder problemen deze try (0-7). In de 24e minuut was het weer raak. Rob Niezen bewees dat een geringe lengte erg belangrijk is tegen oude stramme tegenstanders, hij dook onder alle graaiende handen door en vergrootte de voorsprong naar 12-0. Deze keer lukte de conversie van Rob de Roo niet. Estec kreeg nu meer grip op de wedstrijd. In de 35e minuut lukte het E12 (Estec nummer 12) om een try tegen te scoren (5-12). De conversie werd door E20, die verdacht veel ‘offside’ stond, niet benut. Op slag van rust wist de rasechte Delftenaar, Te Wervenaar, Estecenaar, Dave Campden een try te scoren voor zijn woonplaats (5-17). Rob vergrootte zijn score tot 1 uit 3 conversies.
Na het nuttigen van de sinaasappels gaf de wedstrijd een ander beeld te zien. Estec speelde agressiever en Delft dacht dat ze al gewonnen hadden. In de 4e minuut na de rust scoorde E8 (10-17). In de 10e minuut en 22e minuut bouwde Estec de score uit naar 20-17 Deze laatste try werd door Delft hevig betwist. De scheidsrechter was zodanig geïrriteerd dat hij de wedstrijd hervatte met een penalty kick voor Estec vanaf de middenstip. Delft had zich door dit incident weer voldoende opgeladen. Ze combineerden weer flitsend maar konden de inzet nog net niet verzilveren. Ongeveer tien minuten voor het einde van de reguliere speeltijd kreeg Delft op 5 meter van de doellijn van Estec een penalty kick toegekend. Gezien het veldoverwicht zou deze kick zeker tot een try en daarmee de overwinning hebben geleid. Echter ongelukken zitten in een klein hoekje. Ad Winkels kwam op een verschrikkelijke manier in botsing met E20. Vanaf de zijlijn zag ik dat het niet best was. Er werd al direct om een ambulance geroepen. Het was duidelijk dat er niet meer verder gespeeld zou worden.
Enigszins bedrukt werd een aanvang gemaakt met de derde helft. Het goede spel van Ierland in de interland liet ons het beste hopen voor Ierse Adje. Gelukkig kwam in de tweede helft het bericht dat het allemaal wel meeviel met Ad. Hij had een lichte hersenschudding en een ingescheurde lip. De lotgenoot van Ad was er achteraf ernstiger aan toe. E20 had een gecompliceerde neusbreuk. Hij kwam ons dit even vertellen, dronk een paar glazen frisdrank en bier en vertrok voor de operatie naar het ziekenhuis.
Hierna gingen we pas echt op in de interland. Helaas verloor Ierland alsnog de wedstrijd, maar Engeland won de Triple Crown, omdat het veelbelovende team van Wales de Fransen versloeg.
Daarna hebben we nog veel gedronken, hebben Toon en Bram een blijvende impressie bij de dames achtergelaten en zijn we zonder Ad, hij was al thuis, heelhuids thuis (Klomp) aangekomen.
Casper Krebbers.
