Over de onnozele kinderen van Dendermonde ’97, l’histore ce répète, drank en wilskracht

Op een zonnige vrijdagmiddag om 17.30 uur, nog niet eens zo lang geleden, verzamelden een twintigtal rugbyers zich op het station van Delft. Voorzien van allerlei proviand voor de reis en een strak plan, gebaseerd op de overleveringen van twee jaar geleden, voor een denderend weekend. Nadat iedereen door organisator Zeno en tripcaptain Hans H. was voorzien van een trippoloshirt werd de treinreis naar Dendermonde aangevangen.

Al snel waren het drinktempo en de cadans van de trein in evenwicht, slechts een ongelukkige kennismaking met een medisch studente dreigde de boel te verstoren. Zij beweerde gespecialiseerd te zijn in het inbrengen van katheters en ook de nodige instrumenten bij zich te hebben. Zeno wilde echter niet meewerken waardoor we nooit zullen weten wat er van haar beweringen waar was.

Aangekomen in Dendermonde werd ter kennismaking het glas geheven in een café voor het station. De klandizie was opvallend jong, alsof voor onze komst alle geslachtsrijpe burgers waren geëvacueerd. Het mocht de pret echter niet drukken. Even later werd onder het station door naar de Rugby Club Dendermonde gelopen. Een route die toen nog niet zo moeilijk leek.

In de grote ontvangsttent werd opnieuw een welkomstdronk genuttigd waarna de schrijver dezes de groep moest verlaten om alleen hem bekende redenen. Bedankt voor de sigaar Kick. De nachtrust werd alleen nog verstoord door een ijverig nieuw lid dat mij uit de rotzooi trok.

Het was een stralende zaterdagmorgen Belgische tijd 10.30 uur (11.00 uur) toen voor ons het toernooi begon met een wedstrijd tegen Chichester. Volgens plan waren zij nuchterder dan wij en verloren we ondanks manmoedig verzet van onze kant, tegen vooral braakneigingen. We hielden het er maar op dat zij slimmer hebben gespeeld dan wij.

De tweede wedstrijd moesten we aantreden tegen Clermont Ferrand, een topclub uit Frankrijk. Zij hielden lange tijd stand, maar toen wij met een grubber-kick van onze try-line plots in hun 22-meter gebied belandden en Bart op volle snelheid in support kwam en een pass gaf op Michel W., die lange Bart vrijspeelde, zakte de moed de Fransen in de schoenen. Veertien Delftenaren en supporters keken toe hoe Bart de try-line overschreed. Zou hij weten hoe je een try scoort???? Bart buigt af naar rechts, richting palen. Zou Michiel het hem verteld hebben???? Bart drukt geroutineerd de bal en Syl benut de conversie. We winnen met 7-0 van Clermont Ferrand.

Twee uur later de laatste wedstrijd van deze dag die we volgens plan moeten we verliezen. Dat doen we dan ook op een ongenadige manier van de latere finalist Folkestone 1.

Gedurende de dag worden de verantwoordelijken van de aanwezige teams gevraagd bij het secretariaat. Timo wordt expliciet uitgelegd dat de plaatselijke Gendarmerie niet erg gecharmeerd is van het gedrag van sommige deelnemende teams (lees: Delft). Iets over reclameborden (Wim), autospiegels (Erik) en van die dingen. Erik wordt die avond steeds twintig minuten door iemand bewaakt. Zeno raakt hem echter kwijt, maar Frans voorkomt dat Erik alleen de stad ingaat. Nu zou er een heel stuk kunnen volgen over wat er allemaal is voorgevallen die avond en de avond ervoor.

Maar als je wilt weten:

-Waarom Wim zichzelf in slaap huilde?

-Hoe Ronald van deze trip een relatiegeschenk maakte?

-Waarom Manu de spons genoemd wordt?

-Wat het effect is van een condoom over een cactus?

-Hoe Kick een duif vliegles gaf en hoe deze belandde in een decoratieve urn?

-Hoe Dimi een demonstratie gaf van wat Pino een negatief ontbijt noemt?

-Hoe Arthur urenlang als een gekwelde geest rond de tent waarde op zoek naar zijn rustplaats?

-Waarom Bart zich ergert aan wiebelende tafels?

-Wat Frans voor ons licht deed maar wat een rukje te hard bleek?

-Waarom Hans H. deze trip meer als een wandeletappe zag en hoe Michel W. een ongelukkig pijntje opliep maar zich nuttig maakte door onze zieke Ronald van G. mee naar huis te nemen.

Dan moet je dat maar eens vragen of misschien hoor je dat sowieso wel of dan had je mee moeten gaan.

Een regenachtige zondagmorgen 5.30 uur. Die nacht brak de hemel open en begon het ongenadig te regenen. Het leek of we de weergoden ernstig verontrust te hadden. Maar we lagen nog steeds op schema. Vandaag gaan we voor de Plate. Jaaaha, Bart echt, maar nu nog even niet. ’t Is wat vroeg, jochie.

10.30 uur Belgische tijd we beginnen tegen Folkestone 2 en hun ref. Door lekker hard beukrugby en een briljante dummy van Zeno, waardoor de wing bijna de linesman tackelde, winnen we.

In gestrekte draf van “plein” 3 naar “plein” 1 om Clermont Ferrand nogmaals te verslaan. In de eerste helft bieden de Fransen veel weerstand maar vlak voor de rust scoren we. De tweede helft lopen we uit en door hard werken winnen we ook deze wedstrijd.

Als Timo ons na de wedstrijd vertelt dat we alleen nog maar tegen een Duits team moeten, omdat Emmen zich heeft teruggetrokken heeft een aantal van ons een déjà vu. Was het twee jaar geleden niet exact hetzelfde verhaal? Had Zeno het ons niet voorspeld in de eerste brief? De eerste dag verliezen door de nadelen van drank en dan de tweede dag alles winnen en de Plate in de wacht slepen. Maar dat we twee jaar na dato opnieuw tegen een Duits team, toen Freiburg, in de finale zouden staan……..

Het werd een harde wedstrijd. Het eerste echte gevecht breekt uit als Zeno en Arthur bezig zijn om een Duitse speelster te slaan nadat zij onze Arthur sloeg. We winnen door fantastisch werkrugby en een paar prachtige try’s, waarbij opvolging en support de doorslag geven. En dat is dan ook waar we afwijken van hoe het twee jaar geleden ging. Nu winnen we door één team te zijn. Niet door een enkele actie van talentvolle spelers, maar gewoon met zijn allen voor elkaar werkend. Of het 12 of 25 minuten spelen is, alles uit de kast. En als we zo volgend jaar de competitie ingaan, voorspel ik een waanzinnig succesvol en gezellig seizoen.

In de namiddag namen we de Plate in ontvangst. We haalden net de trein van 19.50 uur.  Onderweg riep Erik nog even op station Lokeren een stem Gods op en werd er nog vrolijk wat gezongen. In Antwerpen haalden Pino en Erik met gevaar voor eigen leven 40 blikjes en rond 22.30 uur arriveerden we op een donker station. Delft is back.

Deelnemers:

Bart, Arthur, Wim, Ronald, Hans S., Erik L., Frans, Joost, Pino, Michiel P., Sylvester, Mark (capt.), Dimitri, Jan B., lange Bart, Kick, Manu, Stef, Michel W., Timo (coach), Ronald v. G. (supporter), Hans H. (tripcaptain), Zeno (organisator)

door Mark Kras